محصول شگفتانگیز «پژو» که پایش به ایران نرسید
پژو ۶۰۷ قرار بود نماد بلوغ و ارتقای برند باشد.
در زمانی که بازار خودروهای لوکس تقریباً در انحصار برندهای آلمانی قرار داشت، پژو بر این باور بود که زمان برای یک جهش بزرگ فراهم است.
کاهش حضور رقبای غیرلوکس در این بخش، افزایش لیزینگ و تغییر الگوی خرید مشتریان، همگی نشان میدادند که شاید زمان آن رسیده تا پژو از چارچوب سنتی خود خارج شود. نتیجه این خوشبینی، پروژهای بود که با اعتماد به نفس بالا آغاز گردید، اما پایان خوشی نداشت.
پژو ۶۰۷ قرار بود نماد بلوغ و ارتقای برند باشد؛ خودرویی که نه برای هیجان، بلکه برای وقار طراحی شده بود. در نظر پژو، خریداران این کلاس دیگر به دنبال طراحیهای تند یا عملکرد اسپرت نبودند، بلکه آرامش، کیفیت و مهندسی حسابشده را ترجیح میدادند.
در نسخه V۶ مدل ۲۰۰۴، پژو به سراغ یک موتور ۳ لیتری شش سیلندر تنفس طبیعی رفت که ۲۱۰ اسب بخار قدرت تولید میکرد. گیربکس ۶ سرعته اتوماتیک و دیفرانسیل جلو نشاندهنده این بود که اولویت اصلی، سواری نرم و بیدردسر است نه هیجان رانندگی.
بازار به گونهای که پژو انتظار داشت، واکنش نشان نداد. مشکل اصلی نه کیفیت، نه سواری و نه حتی طراحی بود؛ بلکه مسئله، هویت برند بود. پژو سالها در ذهن مشتریان بهعنوان سازنده خودروهای اقتصادی و خانوادگی شناخته شده بود و تغییر این تصویر، بسیار دشوارتر از آن چیزی بود که مدیران شرکت تصور میکردند. در اواخر دهه ۲۰۰۰، پژو پس از چند بهروزرسانی به این نتیجه رسید که پروژه ۶۰۷ به بنبست رسیده و در نهایت به سراغ مدل ۵۰۸ رفت.
